"Czerwone i czarne", druga powieść Stendhala, ukazała się w 1830 roku i początkowo nie spotkała się z zainteresowaniem czytelników. Podobno sam autor, przekonany o tym, że współczesnych mu odbiorców nie zachwyci nowe dzieło, mawiał, że zostanie zrozumiany dopiero w 1880 roku. Autor opisuje historię dwudziestoletniego Juliana Sorela, wykształconego syna cieśli, marzącego o karierze oficera, który rozpoczyna pracę jako nauczyciel w domu małżeństwa de Renal. Wkrótce pomiędzy młodzieńcem a panią de Renal rodzi się uczucie. Julian postanawia zrezygnować z pracy i wyjeżdża. Wstępuje do seminarium duchownego w Besançon, a następnie przenosi się do Paryża, gdzie uwodzi córkę swojego chlebodawcy - pana de la Mele. Kiedy Lucjan Sorel i jego wybranka otrzymują zgodę na zawarcie małżeństwa, na ich drodze staje porzucona przed laty pani de Renal… W swojej najsłynniejszej powieści Stendhal maluje obraz dziewiętnastowiecznej Francji w okresie Restauracji, kiedy to ludziom pochodzącym z niższych warstw społecznych zamykano drogę do awansu i lepszej przyszłości. "Kroniki włoskie"- Zawarte w tym zbiorze nowele powstały w oparciu o zapisy kronikarzy, które Stendhal odnalazł w starych rękopisach, gdy jako konsul francuski przebywał w małym włoskim miasteczku Civita Vecchia. Pięć włoskich kronik - cztery z okresu odrodzenia, piąta z czasów współczesnych autorowi - ma za bohaterki pięć kobiet, których powikłane i dramatyczne losy owiane są duchem romantyzmu. Oto jak skomentował dzieło Stendhala Boy: "Ileż skarbów dla siebie znalazł w tych pożółkłych kartach, nad którymi mógłby postawić jako motto słowa, które gdzieś napisał: »Miłość jest rozkosznym kwiatem, ale trzeba mieć odwagę uszczknąć go nad brzegiem okropnych przepaści«". Są też "Kroniki" odbiciem obyczajów - w opisach intryg na dworach książęcych i papieskim, zgubnych namiętności i okrucieństwa tej epoki, lubującej się w krwawych widowiskach. [lubimyczytac.pl]